Letër bashkëshortit tim të alkoolizuar: Fëmijët të presin, ndërsa ti fle…

1 muaj më parë
Letër bashkëshortit tim të alkoolizuar: Fëmijët të presin, ndërsa ti fle…

Një grua e vetmuar pasi i shoqi shkoi drejt e në institucionet e rehabilitimit për shkak të alkoolit, ka vendisur që ti shkruajë një letër ku i tregon vujatjes dhe sakrificat të cilat po kalon për të mbajtur veten dhe fëmijët e tyre.

Përmes kësaj letra qëllimi ishte që burri i saj të kuptonte se sa ajo dhe fëmijët vuanin nga sjellja e tij, pasi ai është përdorues i rregullt i alkoolit. Ata kishin 20 vite martesë dhe prej 9 vitesh ishin bërë prindër, por pas lindjes së fëmijëve burri filloi të përdorte alkool si kurrë më parë, duke u shndvfrruar në një njeriu që kjo zonjë nga Britania nuk e kishte njohur kurrë. Dashuria për familjen e shtyu atë të shkruajë këto rreshta zemre, që shprehin një vuajtje të madhe.

“Unë jam ulur me dyert e palosshme të hapura, duke parë rrezet e diellit ndërsa ti fle, përsëri. Fëmijët tanë kanë planifikuar me entuziazëm se si do ta fitojnë luftën me ujë që ti iu premtove se do luanit në orën 10 të mëngjesit. Tani, në orën 11.30, ata ndihen të dëshpëruar që ti nuk erdhe.

Ne kemi qenë së bashku për më shumë se 20 vjet dhe prindër për gati nëntë, dhe ti nuk ke qënë gjithmonë një pijanec problematik. Njeriu më i dehur në çdo festë, duke u rrëzuar dhe duke vepruar në mënyrë të neveritshme – një siklet dhe një kontrast total me personin e ëmbël, të sjellshëm dhe argëtues që je ti kur je esëll. Personi që shoh çdo ditë përpara se të shkosh në punë, që më jep shpresë dhe që më ke bërë të besoj se jeta familjare ështv e gëzueshme.

Ne nuk e përdornim fjalën alkool deri pesë vjet më parë, deri sa ti pranove se ke nevojë për ndihmë për ta lënë alkooli. Që atëherë jeta ime u shndvrrua në një slitë me rrota, me periudha të shkurtra esëll që shpejt u kthyen në një jetë të varur nga alkooli. Shkaktarët duket se janë kudo: një ditë e keqe në punë, pushimi nga puna e shumë të tjera.

Pjesa më e vështirë është vetmia. Gjatë bllokimit, më bie që të përpiqem të edukoj dhe argëtoj fëmijët tanë të moshës shkollore, të menaxhoj financat tona në pakësim, të organizoj blerjet tona të ushqimit, të mbaj në krye punët e shtëpisë. Nuk ka dashuri dhe ne nuk kemi bërë s*ks për 18 muaj. Nuk e di pse jemi akoma bashkë. Kokëfortësi e plotë nga ana ime, mendoj; vendosmëria për t’i provuar miqtë dhe familjen se ata janë gabim kur më thonë se ti burrë i dashur nuk bën për mua. Jeta po më kalon, por unë nuk mund të heq dorë nga ti. Ende jo. Unë jam i lidhur nga frika se, nëse ndahemi, ti mund t’i lëndosh edhe më tej fëmijët tanë.

Pra, mendoj se do të vazhdojmë të jetojmë në disharmoni. Unë përpiqem t’i mbroj fëmijët nga ndikimi i kësaj sëmundjeje progresive; duke u përpjekur te te mbeshtes pa kushte; duke u përpjekur të kujdesem për veten dhe shëndetin tim mendor; duke u përpjekur që miqtë dhe familja të të shohin duke u përkeqësuar përsëri. Unë pres që institucioni të të lirojë dhe unë të bëhem kujdestari juaj. Tani për tani, do të ulem këtu duke shijuar diellin dhe do të përpiqem të jem mirënjohëse për atë që kam.